Modarazzi | Yaşama Dair Her Şey |

Parçaları Kaybolmuş Yapboz Gibi Son Zamanlarda İnsanlar

Parçaları kaybolmuş yapboz gibi son zamanlarda insanlar.. Kiminin kalbi yok, kiminin ise ruhu.. 8 Nisan 2017.. Bir cumartesi sabahıydı ve nerden bilebilirdik ki kötü bir haberle uyanacaktık..

Parçaları Kaybolmuş Yapboz Gibi Son Zamanlarda İnsanlar

Can Dost Kömür

Can Dost Kömür

Kömür kızımın iki tane yeni doğmuş yavrusu vardı. Haftaiçi her sabah ayni saatlerde kalktığım için, kedilerim de ne saat kalkacağımı ezberlemişti. Her sabah 6’da onlara yemek veriyordum. Cumartesi sabahı da o saatlerde kapıya gelmişlerdi. Tatil olduğunu nerden bileceklerdi. Kömür kızımın sesini duydum, kapıdaydı ve bana sesleniyordu. Hemen uyandım. Yavruları vardı, karnı acıkmıştı. Ona yemek verdim. Ayrıca hergün farketmeden alışkanlık olan birşeyi yaptım, kendi içimden yoklama aldım. Herkes tamamdı ve yemeklerini yediler, ben ise henüz saat erken olduğu için yeniden yattım. İçimde garip bir huzursuzluk vardı ama ne olduğunu anlayamamıştım. Birkaç saat sonra aniden evin kapısı çaldı. Saat 7:30’du ve garip bir duyguyla kapıyı açtım. Kapıyı çalan komşuydu, sitede kedi ve köpeklerin zehirlendiklerini söyledi. Bunu duyar duymaz hemen eşime seslendim ve koşarak dışarıya fırladım. Apartman kapısından çıktım ve gözlerime inanamadım. Yol kenarında köpekler ağızlarından köpük gelmiş halde hayatlarını kaybetmişlerdi. Gözlerim deli gibi kedilerimi arıyordu. Az ilerledim ki, arabanın yanında kömür kızım kıvranıyordu. Yavrularına giderken bizim arabanın yanında düşüp kalmıştı. O an hayat durmuştu sanki. Ne yapacağımı, ne düşüneceğimi bilemedim. O duygu beni bitirmişti. Bir yanda kömür kızım yerde kıvranıyordu, diğer yandan ise Şirin baba nerde diye deliye dönmüştüm. Şirin baba yaşlıydı, eğer zehirlenseydi, kalbi mücadeleyi kaldıramaz ve hemen hayata veda ederdi. Çok şükür ki Şirin baba hiçbirşeyden habersiz dolanıyordu. Eşim hemen onu aldı ve komşuya emanet etti. Ben ise bu sırada hemen veterinerimizi aradım. Saat sabahın erken vakitleriydi ve bu vakitte veterinerim telefonuma cevap verdi. O kadar kaybedilen değerler varken, kedilere olan sevgime ve bağlılığıma bu derece saygı gösteren böyle bir veterinere sahip olmak ise benim şansımdı aslında. Veterinerim hemen kömür kızımı alıp kliniğe getirmemizi, o ise hemen evden çıkacağını ve vakit kaybetmeden orda buluşacağımızı söyledi. Öyle de oldu. Ayni anda kliniğe geldik. Kömür kızım adeta komaya girmişti. Veterinere ve kömür kızıma çok güveniyordum. Hayat mücadelesinden vazgeçip yavrularını ve bizi bırakmayacağını biliyordum. Saatlerce mücadele etti. Ne kömür kızım, ne veteriner, ne de biz asla pes etmedik. Müdahale anında hep yanındaydık ve hayatım boyunca bize çok ama çok şey anlatan  bakışlarını, ayni anda gözlerinden akan yaşları hiç unutmayacağım. Kömür kızım kurtulmuştu fakat başka kedi ve köpekler o an hayatını kaybetmişti. Hedef sanırım köpeklerdi. Etin içerisine laneit zehiri konuldu ve adete insanlık dışı bir davranış yapıldı. Nasıl olabilirdi ki? Nasıl  bu kadar sevgisiz, acımasız olunabilirdi? Onlar da birer canlı. Biz mi verdik onlara canı ki bizler alalım? Nasıl bizler hayat mücadelesi veriyoruz, onlar da aslında hayatlarını sürdürmek için uğraşıyorlar. Tek istedikleri biraz sevgi, bir kap su ve yemek. Hele köpekler, büyük bir arzuyla ava gitmeleri için yetiştiriliyorlar, sonra avda istenilen şekilde avlamadıkları için ovalarda bırakılıyorlar. Ne kadar acımasızca yapılan bir hareket. Evi varken, biranda kendini ovada yapayalnız kalmış buluyor. Ne yapabilirler ki? En yakın yerleşim yeri bizim site ve belki hayatlarını bizim sitede devam ettirebilirler diye düşünüyorlar. Nerden bilecekler ki insanlar acımasız. İnsanlar çare üretmek yerine, tek bir hamle ile onların canını almayı çözüm sanıyorlar. Yapan kişi bulunamadı. O sabah tüm site sesimle uyanmıştı. Eminim o kişi de isyanımı duymuştu ama ben yaptım diyecek  cesareti nasıl olabilirdi ki. Onun gücü ancak hiçbir savunması olmayan sevgi dolu bu canlılara yetmişti. Hatta olayı eşimle gazeteye verdik. Belki utanma duygusunu biliyordur da utanır yaptığından diye. İnsanlar ne kadar acımasız. Ne zaman bu kadar acımasız oldu insanoğlu? Hangi zaman diliminde insani değerler bu kadar kaybedildi? Hayatın trajedisi ölüm değildir aslında, yaşarken ölmesine izin verdiğimiz şeylerdir..

Muhteşem Evcil Kediler

Muhteşem Evcil Kediler

Eşimle polise gittik fakat insan canına kıyan kişilere tam anlamıyla ceza verilmeyen ülkemizde kedi ve köpekleri zehirlediler diye ceza verilmesini beklemek çok yanlıştı aslında.

Masum Siyah Kedi

Masum Siyah Kedi

Kömür kızımız birkaç gün sonra eve geri döndü. Yavrularını emzirecek kadar gücü yoktu. O bir anneydi ve sonuna kadar mücadele etti fakat yavrularını kaybettik. Kısa bir süre sonra kömür kızım toparlandı ve yeniden hamileydi. 6  tane yavrusu oldu fakat arada kaybettiklerimiz oldu ve şu an 3 tane oğlumuz var. Koca kafalı Tommy, ciddi adam Nemo ve Cocco.. Onlara o kadar çok bağlandık ki, onların sevgisini tarif etmek imkansız…

Hayat.. Küçücük şeylerden oluşur.. Eğer sen seversen kocaman ve değerli olurlar.. Derinden hissediyorsan içini ısıtan o sevgiyi, işte o zaman gerçekten yaşıyorsun demektir…

Birbirinden Güzel Kediler

Birbirinden Güzel Kediler

««« Önceki Yazımız
Sonraki Yazımız »»»
BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ